การเซ็นเซอร์ของญี่ปุ่น เฮ็นไตญี่ปุ่นมีมาตรฐานเซ็นเซอร์อย่างไร

การเซ็นเซอร์ของญี่ปุ่น มีหลากหลายคำถาม เกี่ยวกับการเซ็นเซอร์ของมังงะเฮ็นไตของญี่ปุ่น วันนี้เราจะมาไขข้อข้องใจเหล่านั้นกัน

การเซ็นเซอร์ของญี่ปุ่น มีแฟนมังงะแนวเฮ็นไต หรือการ์ตูนโป๊เปลือยของประเทศญี่ปุ่น ได้ตั้งคำถามว่าด้วยเรื่องของการเซ็นเซอร์อวัยวะเพศ อย่างเช่น เวลาที่อ่านโดจินชิ มักจะเห็นการเซ็นเซอร์ด้วยการป้ายขีดสีขาวหรือขีดสีดำ บางทีมีการขีดเซ็นเซอร์เยอะ แต่บางทีก็ขีดเซ็นเซอร์น้อยมาก จนเหมือนกับไม่ได้เซ็นเซอร์เลย (ส่วนใหญ่จะเป็นโดจินเก่าๆ) บางเรื่องก็ใช้ โมเสก ในการเซ็นเซอร์ ซึ่งก็เซ็นเซอร์เยอะ เซ็นเซอร์น้อยบ้าง แต่ก็จะใช้โมเสกเซ็นเซอร์เยอะไม่เท่าในอนิเมะเฮนไต เพราะบางเรื่องยังไม่เซ็นเซอร์ด้วย หนังสือรวมภาพวาดเฮนไตก็เป็นแบบนี้เหมือนกัน

การเซ็นเซอร์ของญี่ปุ่น

ถ้าเป็นแบบนั้นความแตกต่างกันระหว่าง โดจินชิของคนเขียนแต่ละคน, นิตยสารเฮนไตแต่ละเล่ม, ภาพวาดเฮนไตของนักวาดแต่ละคน มันมีมาตรฐานอะไรสำหรับการเซ็นเซอร์เฮนไตหรือเปล่า? หรือมันมีมาตรฐานอะไรที่บอกได้ว่า เซ็นเซอร์แค่นี้ถูกกฎหมายแล้ว? คำถามในครั้งนี้ออกจะต้องการรายละเอียดเชิงลึกสักหน่อย ทางเราเลยได้ไปหาข้อมูลผู้เชี่ยวชาญในประเด็นนี้อย่าง เจคอบ เกรดี้ ผู้ก่อตั้งและซีอีโอ ของเว็บไซต์ฟักกุ เว็บไซต์แนวหน้าในการจัดจำหน่ายการ์ตูนแนวเฮนไต ที่แปลเป็นภาษาอังกฤษ และนี่คือสิ่งที่เราหาคำตอบมาให้ทราบกัน

ปริมาณของการเซ็นเซอร์มังงะ หรือ นิตยสารสำหรับผู้ใหญ่นั้น ส่วนใหญ่จะขึ้นอยู่กับผู้จัดพิมพ์แต่ละเล่ม เนื่องจากหน่วยงานรัฐของญี่ปุ่น ไม่เคยออกข้อกำหนดแบบเข้มงวดชัดเจนว่า จะต้องเซ็นเซอร์มากเท่าไหร่ ดังนั้นการเซ็นเซอร์ในแต่ละเล่ม จึงตกเป็นหน้าที่ของผู้จัดพิมพ์หรือผู้จัดจำหน่าย และจะเป็นทางผู้จัดจำหน่าย ที่เป็นผู้กำหนดกฎให้ผู้จัดพิมพ์ต้องทำตาม

ซึ่งนี่เป็นเหตุผลที่ว่าทำไมคุณถึงเห็นว่า เฮนไตแต่ละเรื่องเปลี่ยนไปในการจัดจำหน่ายแต่ละครั้งด้วย โดยส่วนใหญ่คุณจะเห็นการเซ็นเซอร์ลดลง เมื่อเห็นเฮนไตตีพิมพ์ในนิตยสาร ก่อนที่จะมาจัดพิมพ์ฉบับรวมเล่มในภายหลัง และจะมีส่วนที่เป็นมาตรฐาน ที่หลายๆ ผู้จัดทำและสำนักพิมพ์ใช้กัน ก็คือ

  • มังงะสำหรับผู้ใหญ่และนิตยสาร ที่มีวางจำหน่ายในร้านสะดวกซื้อแบบ 7-11 จะต้องใช้ป้ายเซ็นเซอร์สีขาว (ต้องทำการปิดบิงอวัยวะเพศทั้งหมด ด้วยการป้ายขาว)
  • สินค้าแบบดิจิตัล จะถูกเซ็นเซอร์แตกต่างกันไป ตามผู้จัดจำหน่ายแต่ละคน (คินเดิล คืออุปกรณ์หรือฮาร์ดแวร์อ่านอีบุ๊กของอเมซอน ใช้การป้ายขาว, ดีเอ็มเอ็มแบบ 18+ ใช้แท่งสีดำ ฯลฯ)
  • มังงะสำหรับผู้ใหญ่และนิตยสาร ที่วางจำหน่ายในร้านขายโดจินชิ โดยเฉพาะอย่าง เมล่อนบุ๊คส์, โทราโนอานา ฯลฯ จะอนุญาตให้ทำการเซ็นเซอร์ได้หลายต่อหลายแบบ (ป้ายขาว, แท่งสีดำ, โมเสก ฯลฯ)

ร้านที่ขายโดจินชิโดย เฉพาะจะมีการเซ็นเซอร์ที่หลากหลายที่สุด เท่าที่ผู้ตีพิมพ์จะนึกออก จึงเป็นหนึ่งในเหตุที่ทำให้คุณได้เห็นผู้ตีพิมพ์หนังสือ ทำอะไรหลายอย่างในผลงานของตัวเอง และทำให้มังงะบางเรื่องนั้น ถูกขายเฉพาะในบางร้านเท่านั้น และโดยส่วนใหญ่แล้วการเซ็นเซอร์นี้ จะต้องได้รับความเห็นชอบจากผู้เขียนมังงะ ไม่ก็ขึ้นอยู่กับความสบายใจของผู้เขียนมังงะด้วย

ด้วยความที่ โดจินชิ ถูกตีพิมพ์ออกมาในจำนวนไม่มาก และมีการถูกตรวจสอบน้อยกว่านิตยสารหรือมังงะ และยังถูกจำหน่ายเฉพาะในงาน คอมิเก็ต หรือคอมิก มาร์เก็ต (เป็นงานขายตรงโดจินชิที่ใหญ่ที่สุดในโลก) หรืองานในลักษณะเดียวกัน ผ่านมือของศิลปินนักเขียนโดยตรง ดังนั้นก็จะกลายเป็นหน้าที่ของผู้จัดงานอีเวนท์เหล่านั้น ที่ต้องออกกฎบังคับการเซ็นเซอร์ที่ต้องมีในผลงาน

ผลงานโดจินชิแบบบนี้แหล่ะ ที่จะทำให้คุณเห็นสไตล์การเซ็นเซอร์ ที่หลากหลายมากที่สุด ด้วยความที่ว่าผลงานของแต่ละคน ก็ใช้สไตล์การเซ็นเซอร์ไปแต่ละอย่าง อย่างานคอมิเก็ต จะมีข้อกำหนดที่นักเขียนต้องทำตาม และต้องถูกตรวจสอบผลงานที่นำมาขายด้วย และก็เคยได้นยินมาว่า มีผลงานของนักเขียนบางคนที่มาเขียนในงาน โดนเซ็นเซอร์น้อยจนเกินไป เพื่อที่จะขายงานต่อในอีเวนท์นั้นได้ นักเขียนกับคนขาย ต้องเอามาร์คเกอร์สีดำมาทำการเซ็นเซอร์สดๆ เพิ่มขึ้นที่หน้างาน เพื่อให้สามารถขายในงานได้

นอกจากเรื่องที่ตอบมาข้างต้นแล้ว เรายังมีคำถามอื่นๆ ที่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้อีกด้วย

โดยคำถามจากเหล้าแฟนการ์ตูนมังงะ ที่น่าสนใจก็คือ “เวลาที่เว็บไซต์ฟักกุระบุว่า มีภาพไม่เซ็นเซอร์ มันหมายถึงว่าปกติแล้วงานเรื่องนั้น เซ็นเซอร์ในญี่ปุ่น แต่ไม่เซ็นเซอร์อะไรเลยในฉบับอังกฤษ หรือว่าก็เป็นภาพแบบเดียวกับที่ขายในฉบับญี่ปุ่น?” ซึ่งในกรณีของสินค้าที่ขายในฟักกุ จะได้รับไฟล์ต้นฉบับมาก่อน ที่ผลงานเหล่านั้นจะถูกเซ็นเซอร์ เพราะการเซ็นเซอร์นั้น เป็นหน้าที่ของผู้ที่จัดพิมพ์ ภาพต้นฉบับก่อนจะถูกตีพิมพ์นั้น จึงมักจะถูกวาดมาแบบไม่เซ็นเซอร์อะไรเลย

ก่อนจะถูกนำไปเซ็นเซอร์ในภายหลัง แล้วแต่ว่าผลงานเหล่านั้นจะไปตีพิมพ์ในข่องทางไหน (นิตยสาร, มังงะรวมเล่ม) และไม่แน่ใจนักว่าผู้ตีพิมพ์เจ้าอื่นๆ จะทำอย่างไรกันบ้าง แต่สำนักพิมพ์ที่จัดทำเฮนไตภาษาอังกฤษรุ่นเก่าอย่าง สำนักพิมพ์อิคารัส, อีรอสคอมิกส์ จะทำการตีพิมพ์มังงะแบบนี้โดยไม่มีการเซ็นเซอร์ เพราะฉะนั้นคิดว่า พวกเขายังน่าจะทำเหมือนกับสมัยก่อน

อีกหนึ่งคำถามที่ว่า มันมีการเซ็นเซอร์ที่ถือว่ารับไม่ได้ หรือ ผิดกฎหมาย บ้างไหม? คำตอบที่เราค้นหาได้ก็คือ เนื่องจากไม่มีข้อห้ามใดชัดเจน กฎกติการมารยาทของการเซ็นเซอร์ จึงขึ้นอยู่ที่คนในอุตสาหกรรมของแต่ละประเทศ ว่าเป็นเช่นไร ณ เวลานี้ เหมือนจะมีบรรทัดฐานในวงการอยู่ง่ายๆ ดังนี้ การเซ็นเซอร์คลิตอริส, เซ็นเซอร์ส่วนหัวขององคชาติ, เซ็นเซอร์จุดเชื่อมต่อของส่วนหัวองคชาติกับท่อนลำ เป็นต้น ซึ่งการเซ็นเซอร์แบบนี้ ไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปเท่าใดนักในญี่ปุ่น และเหมือนว่าการเซ็นเซอร์แบบนี้ จะยังเป็นแบบนี้เหมือนเดิมต่อไปอีกนาน

และถ้าจะพูดถึงเรื่องการ์ตูนผู้ใหญ่ หรือการ์ตูนโป๊ในไทยเรา ซึ่งกฎหมายในประเทศไทยนั้น วัตถุหรือสิ่งของลามกทุกอย่าง ก็ผิดกฎหมายอยู่แล้ว แถมยังมีคดีตัวอย่างหลายคดีที่ตัดสินว่าคนเผยแพร่ และคนค้าถูกตัดสินว่ามีความผิดจริงมาแล้ว ดังนั้นการ์ตูนโป๊แบบไทยๆ เอง ก็ไม่น่าจะมีที่ยืนอยู่ได้ ในทางกลับกัน การ์ตูนแนวเซอร์วิส หรือเน้นหนักการโชว์สัดส่วน (ไม่ว่าจะเพศใดก็ตาม) ยังเป็นที่นิยมของตลาดทั้งไทยและเทศอยู่ดี

แต่ฝีมือการวาดการ์ตูนแนวเซ็กส์ซี่ของคนไทย ก็ไม่น้อยหน้านักเขียนญี่ปุ่นเลยนะ และเคยมีข่าวว่า นักเขียนการ์ตูนไทยท่านหนึ่งเปิดเผยข้อมูลว่า ได้รับการทาบทามจากเกาหลี เพื่อให้ไปเขียนการ์ตูนโป๊ โดยมีค่าจ้างที่ค่อนข้างงามไม่น้อยทีเดียว จากนั้นความเห็นดังกล่าว ก็ได้เปลี่ยนเป็นสงครามดราม่า ด่าว่าและตำหนิคนเขียนการ์ตูนโป๊แทน แต่ในญี่ปุ่นก็ไม่ได้ขายและผลิตการ์ตูนโป๊ ที่มันโจ่งแจ้งเหมือนที่หลายคนเข้าในจะ

เพราะว่าอย่างที่รู้ๆ กันว่าประเทศญี่ปุ่นมีระเบียบวินัยมากในทุกเรื่อง ที่มีการขายการ์ตูนโป๊อย่างโจ่งแจ้งนั้น แท้จริงแล้วไม่ได้ขายทั่วไปตามร้านสะดวกซื้อ แต่ของเหล่านั้นจะอยู่ในมุมเฉพาะ เว็บไซต์ที่ขายอี-บุ๊คโดยเฉพาะ หรือตามงานเฉพาะ แถมยังต้องมีการเซ็นเซอร์เครื่องเพศในระดับหนึ่งก่อ นจึงถือว่าถูกกฎหมาย (ที่อ่านกับแบบไม่เว็นเซอร์ ถ้าไม่ใช่เวอร์ชั่นเฉพาะกิจ / เวอร์ชั่นปลาทอง / เวอร์ชั่นมีคนตัดต่อให้ใหม่ ก็น่าจะเป็นของผิดกฎหมายแล้วล่ะ)

ส่วนในฝั่นของต่างประเทศ โดยเฉพาะในฝั่งอเมริกากับยุโรป ก็ต้องมีการตรวจสอบอายุผู้ซื้อ กับเนื้อหากันก่อน แต่ก็ถือว่าพวกเขาไม่ได้ปิดกั้นเรื่องเหล่านี้ แบบที่เราทำกันอยู่ แต่นั่นไม่ได้แปลว่าผู้เขียนการ์ตูนโป๊เหล่านี้ อยากจะอยู่เหนือกฎหมาย จริงอยู่ที่การมีกฎ มีกรอบ มีระเบียบ ย่อมทำให้พวกเขาสามารถขายงานได้ง่ายขึ้น ไม่ต้องหลบๆ ซ่อนๆ เหมือนแอบขายยากันตามมุมตึก แถมตอนยื่นภาษีก็จะได้แสดงตัวชัดเจนอีกต่างหาก hentaitoy.com